Treinstation

‘Dans, dans!’ zei de wereld
maar ik durfde niet te dansen

ik keek stil opzij, naar hoe de mensen
traag en bang om boos te zijn
de trein pakten naar later
of terugkwamen

van wat had moeten zijn

‘Je bent zo bozig,’ zei de wereld
maar ik noemde het ‘alleen’
ik wilde ook de trein wel pakken
maar ik wist niet meer

waarheen