ik droomde dat ik niet bestond
dat de spiegel die je van me maakte
brak voordat het licht me vond
dat stilaan de rivieren
achterwaarts de berg op stroomden
langs het riet, voorbij de bomen
jonge wilgen die wel durfden
toen een oude, die me leerde
dat alles wat van hemel droomde
uiteindelijk weer op aarde keerde
dus op de oever, zag ik huizen,
tempels voor een god die niet bestond
ik vond een huid om in te wonen; een
nieuw verhaal (de mens wil dromen)
bekeek mijn lichaam in het water, wilde
niet met voet op vaste grond
wat een anticlimax om te merken
dat ik toch in deze vorm bestond.
Akke 
Plaats een reactie