Als kind ontvluchtte Ehsan Momenzadah samen met zijn familie Afghanistan. Een reis van zo’n 6 jaar volgde. Via onder andere Pakistan en Oekraïne kwam het gezin in Nederland terecht, waar het lang onzeker was of ze mochten blijven. Inmiddels is Momenzadah eigenaar van sportschool Kicksports in Oudehaske: ‘Dat ik ben gaan kickboksen is de redding van mijn leven geweest.’
Foto: Akke Boonstra
‘Mijn ouders werkten bij de overheid en waren tegen het regime van de Taliban, daarom was het voor ons niet veilig in Afghanistan’ vertelt sportschooleigenaar en Hogeschooldocent Momenzadah (38) uit Oudehaske. Samen met zijn ouders, broertje en pasgeboren zusje vluchtte de toen 8-jarige Momenzadah naar Pakistan. ‘Toen de situatie in ons thuisland niet veranderde, gingen we verder. Via smokkelroutes, met bussen, tractors en auto’s, kwamen we in Oekraïne.’
‘Ook daar werd het een kwestie van overleven. Weer een ander land, waar je de regels niet kent.’ Om geld voor zijn ouders te verdienen werkte Momenzadah als 13-jarige jongen op de markt. Nachtenlang, in de vrieskou. ‘Met alle gevaren van dien. De politie was corrupt, die zette me soms urenlang achter de tralies. Ik kon niet terugvallen op mijn papieren, die hadden wij niet.’
Na 3 jaar vertrok het gezin opnieuw. ‘Weer gingen we van kamertje naar kamertje, van trailer naar tractor naar kleine rubberbootjes,’ zegt Momenzadah. ‘Uiteindelijk zijn we in Nederland terechtgekomen. Daar hebben we asiel aangevraagd.’ Hun aankomst in Nederland was in 2002, een jaar nadat Amerika zijn thuisland Afghanistan was binnengevallen. Dat bemoeilijkte de asielprocedure: als de Taliban eenmaal verdween, zou het gezin weer veilig terug kunnen, was de gedachte van de IND.
‘Het was een erg zware tijd, en je hebt dan al zo’n hele reis meegemaakt. In Nederland hebben we vijf jaar gedobberd.’ Het gezin moest telkens naar een ander azc verhuizen. Momenzadah, inmiddels een tiener, moest bovendien aan veel dingen wennen. Aan de taal bijvoorbeeld, of het eten waarvoor je met je dienblad in de rij moest staan. En het woord ‘asiel’ aanvragen vindt hij nog altijd ‘waardeloos,’ zegt Momenzadah: ‘alsof je dakloos bent.’
Door alle verhuizingen, de taalachterstand en de weinige jaren basisonderwijs, was het voor Momenzadah niet eenvoudig om naar school te gaan. Momenzadah, die in 2007 hoorde dat hij en zijn familie in Nederland mochten blijven, wist zich desondanks op te werken tot hogeschooldocent en sportschoolhouder. Van de Internationale Schakelklas ging hij naar het VMBO, het MBO, het CIOS in Heerenveen en uiteindelijk naar de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. ‘Uiteindelijk haalde ik zelfs een Master of Education.’
Altijd weer was het studeren een strijd. Bijvoorbeeld om van het acz in Luttelgeest naar Heerenveen te reizen: ‘Daarvoor moest ik 3 keer overstappen: geld voor de snelle bus had ik niet. En omdat ik de laatste bus terug vaak niet kon nemen, had ik altijd loopschoenen in mijn tas. Zo kon ik joggend naar huis. In het azc was bovendien geen computer waarop ik een verslag kon maken. Ik had niet dezelfde middelen als anderen. Naar school gaan kostte veel pijn en moeite, maar ik wist ook dat het heel belangrijk was.’
Bovendien was er iets wat hem van kinds af aan op de been hield: zijn liefde voor sport. In Nederland nam een vriend hem op een dag mee naar de sportschool van zijn vader, waar hij daarna ieder vrij moment te vinden was om te kickboksen. ‘Sport was mijn uitlaatklep. Ik kon er mijn woede, teleurstelling en gemis in kwijt. Bovendien gaf het me een identiteit. Ik was niet langer de jongen die de taal niet sprak en die in een azc zat. Ik was gewoon een atleet.’
Inmiddels is Momenzadah eigenaar van kickboksschool Kicksports in Oudehaske en werkt hij als leraar aan de ALO. Maar als iets is wat hij belangrijk vindt, dan is dat het vooruit helpen van mensen die mentaal zijn vastgelopen, middels beweging en sport. Momenzadah: ‘Bij ons werken jongeren aan hun eigen competenties en leren ze bijvoorbeeld over emotieregulatie, het geloven in eigen kunnen, herkennen van eigen kwaliteiten, om stevig in het leven te kunnen staan. We brengen hoofd en lichaam dichter bij elkaar.’
Onlangs begon Momenzadah bovendien een nieuw bedrijf: Kick2Move. Samen met een team aan orthopedagogen, gz-psychologen en docenten helpt hij vastgelopen jongeren. In zijn sportschool wil hij ze weer ‘in de flow’ krijgen en ze leren doorzetten. Uit zijn eigen levensverhaal put hij daarvoor nog altijd kracht. Momenzadah: ‘Kickboksen was mijn medicatie. Ik heb letterlijk gevochten om vooruit te komen. Dit wil ik nu overbrengen op de jongeren.’
Dit bericht artikel verscheen in ju,i 2024 in de Jouster Courant en in de Heerenveense Courant.
Akke 
Plaats een reactie